‘เมสซี่ ในแบบที่ผมรู้จัก’: เรื่องราวจากก้นบึ้งหัวใจของเพื่อนสนิทวัยเด็ก
เลอันโดร เบนิเตซ คืออดีตแบ็กซ้ายผู้เติบโตมาพร้อมกับ ลิโอเนล เมสซี่ ในอคาเดมี่ของ นีเวลล์ส โอลด์ บอยส์ (Newell’s Old Boys) สโมสรแรกเริ่มในเมืองโรซาริโอ ปัจจุบันในวัย 39 ปี เขาผันตัวมาเป็นโค้ชเยาวชน และนี่คือเรื่องราวความทรงจำอันล้ำค่า ที่เขามีต่อเพื่อนสนิทผู้กลายมาเป็นนักเตะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ฟุตบอล
เอเลี่ยนตัวจิ๋วในเสื้อแข่งตัวโคร่ง
ผมเจอเลโอครั้งแรกตอนอายุ 8 ขวบ เลโออยู่ในทีม A ซึ่งเป็นทีมที่เก่งที่สุด ส่วนผมอยู่ทีม C เราเจอกันตอนแข่งกันเอง จนกระทั่งอายุ 11 ขวบที่เราขยับขึ้นไปเล่นสนามใหญ่ เราจึงได้กลายมาเป็นเพื่อนร่วมทีมและเพื่อนสนิทกัน
ความประทับใจแรกของผมคือ “เขาแตกต่างจากคนอื่น” ตอนนั้นตัวเขาเล็กจิ๋วมากในสายตาของทุกคน ใครๆ ก็บอกว่า “เด็กคนนี้ไปไม่รอดหรอก ไม่ต้องห่วง” เขาดูไม่เหมือนนักเตะที่จะกวาดทุกแชมป์บนโลก หรือเป็น “เอเลี่ยน” อย่างทุกวันนี้เลยสักนิด
แต่พอเขาลงสนาม เขาตบหน้าทุกคน เสื้อแข่งของเขาตัวใหญ่โคร่งจนดูตลก พวกเด็กตัวโตพยายามจะเตะสกัดเขาจากทุกทิศทาง แต่มันไม่มีใครจับเขาได้เลยสักคน เราทุกคนรู้ว่าเขาจะเติบโตไปเป็นยอดนักเตะ แต่ไม่มีใครคาดคิดว่าเขาจะกลายเป็นผู้เล่นที่เก่งที่สุดในประวัติศาสตร์แบบนี้
วีรกรรมวัยซน และ ‘โคคา-โคล่า’ ขวดนั้น
เมื่อเราเลื่อนชั้นมาเล่นสนามใหญ่ 11 คน เราสนิทกันมาก โดยมี ลูคัส สกาญ่า (ลูกพี่ลูกน้องของ อันโตเนลล่า ภรรยาเมสซี่) รวมอยู่ในแก๊งด้วย ทุกวันเราจะไปขลุกอยู่ที่บ้านของลูคัส เตะฟุตบอล ตีปิงปอง ว่ายน้ำ และแน่นอนว่าเรามักจะได้เจออันโตเนลล่าที่นั่นทุกวันอาทิตย์
เลโอเป็นคนขี้อายและเก็บตัวมาก แต่เขาก็มีมุมซุกซนและมักจะสรรหาวีรกรรมแสบๆ ให้พวกเราทำเสมอ
มีครั้งหนึ่งเราไปแข่งทัวร์นาเมนต์นอกเมือง ตอนนั้นเราอายุ 12 ขวบ และเราอยากกิน ‘โคคา-โคล่า’ มากๆ แต่พวกเราไม่มีเงิน เลโอเลยปิ๊งไอเดียให้พวกเราไปเดินขอเงินตามข้างถนน วันนั้นฝนตกหนัก พวกเราเด็กผู้ชายสิบกว่าคนเดินเท้าเปล่าตากฝน… และเชื่อไหม? ไอ้หนุ่มตัวผอมกะหร่องคนนี้กลับได้เงินเยอะกว่าใครเพื่อน! มีคนให้ทั้งเหรียญและธนบัตรกับเขา
วันนี้พอผมมองย้อนกลับไปถึงสิ่งเหล่านั้น แล้วมองดูจุดสูงสุดที่เขายืนอยู่ มันทำให้ผมตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูก
เข็มฉีดยา และเสื้อแข่งที่ยังไม่ได้ซัก
เลโอมีความมหัศจรรย์อยู่กับตัว ทุกที่ที่เขาไป “ออร่า” ของเขาจะส่งผ่านถึงทุกคน เขาไม่ใช่เด็กพูดมาก แต่เขาใช้ลูกฟุตบอลพูดแทนเสมอ
จนกระทั่งวันหนึ่ง เขาบอกพวกเราว่าเขาจะไปทดสอบฝีเท้ากับบาร์เซโลน่า เพราะนีเวลล์สมีปัญหาเรื่องการจ่ายค่ารักษาภาวะขาดฮอร์โมนการเจริญเติบโตของเขา ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาจำเป็นต้องใช้มันมาก
เวลาเราไปแข่งทัวร์นาเมนต์ เลโอจะพกกระเป๋าเก็บความเย็นใบเล็กๆ ไปด้วยเสมอ เขาจะฉีดยาให้ตัวเองที่ขาข้างหนึ่ง ถอนเข็มออก แล้วฉีดอีกข้างหนึ่ง… เมื่อคุณเป็นเพื่อนเขา และต้องทนเห็นเขาผ่านความเจ็บปวดเหล่านั้น มันยิ่งทำให้คุณภูมิใจในสิ่งที่เขาทำได้ในวันนี้
ผมจำวันที่เขาจากไปได้เหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน เขามาเคาะประตูบ้านผมพร้อมกับเอเยนต์ แล้วบอกว่า “เพื่อน ฉันมาลาแก ฉันกำลังจะไปบาร์เซโลน่าแล้วนะ”
ผมช็อกมาก ทำอะไรไม่ถูก สิ่งแรกที่แวบเข้ามาในหัวคือการวิ่งไปที่เครื่องซักผ้า หยิบเสื้อแข่งนีเวลล์สที่เราเพิ่งใส่แข่งเมื่อสุดสัปดาห์ (ซึ่งแม่ยังไม่ได้ซัก) แล้วยื่นให้เขา “เอาไปสิ นี่ของขวัญ” แล้วเขาก็สวมกอดผมแน่น
สัญญา 3 นิ้ว และความไม่รู้ตัวของอัจฉริยะ
เราติดต่อกันทาง MSN Messenger ผ่านคอมพิวเตอร์บ้านลูคัส ในปี 2005 เขาลงเล่นให้ทีมชาติอาร์เจนตินาชุด U20 เจอทีมชาติบราซิล เราคุยกับเขาก่อนเกมว่า “เลโอ ถ้าแกยิงได้ เอามือแตะที่หน้าอก 3 นิ้ว (สัญลักษณ์แทนพวกเรา 3 คน) แล้ววิ่งดีใจนะ” เขารับปาก
พอเขายิงประตูชัย 2-1 เขาเอามือทาบอก 3 นิ้วแล้ววิ่งดีใจจริงๆ ผมกับลูคัสมองหน้ากัน กอดกันร้องไห้อยู่หน้าทีวี เราแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง
สิ่งหนึ่งที่ยอดเยี่ยมที่สุดเกี่ยวกับเลโอ คือเขา “ไม่ค่อยรู้ตัว” ว่าตัวเองเก่งแค่ไหน มีวันหนึ่งผมนั่งกินข้าวกับเขา แล้วเปิดคลิปรวมทักษะของเขาในยูทูบให้ดู ผมถามว่า “จำลูกนี้ได้ไหมเลโอ? จังหวะนี้ล่ะ?” เขามองหน้าผมแล้วยักไหล่ “จำได้บ้าง ไม่ได้บ้างว่ะ… จะไปรู้เหรอ ไม่มีอะไรหรอก”
ความไม่รู้ตัวนี่แหละคือความอัจฉริยะ เพราะเมื่อคุณก้าวลงสนาม ถ้าคุณมัวแต่คิดถึงสิ่งที่ตัวเองกำลังทำท่ามกลางคนนับหมื่น คุณจะกลัวจนทำอะไรไม่ถูก
คำขอบคุณจากเพื่อน สู่กัปตันทีมชาติอาร์เจนตินา
ในช่วงแรกที่เขาถูกวิจารณ์อย่างหนักในอาร์เจนตินา ผมโกรธมาก ผมเถียงแทนเขาทุกครั้ง จนเขาเริ่มเข้าใจและปรับตัวก้าวข้ามร่มเงาของ ดีเอโก้ มาราโดน่า เขาเปลี่ยนตัวเองเป็นผู้นำ เป็นกัปตันที่เปล่งเสียงสั่งการ และเล่นด้วยฟอร์มที่ยอดเยี่ยมที่สุด
ตอนที่อาร์เจนตินายิงประตูอังกฤษได้ในฟุตบอลโลกครั้งนี้ ผมนั่งลงและปลดปล่อยอารมณ์ทั้งหมดออกมา มันสุดยอดมาก เพราะเรามักคิดว่าจุดจบจะไม่มีวันมาถึง แต่ทุกสิ่งย่อมมีวันสิ้นสุด และถ้าไม่มีเลโอ ผมก็ไม่รู้ว่าจะเชียร์ทีมชาติอย่างบ้าคลั่งแบบนี้ได้อีกไหม
ถ้าผมได้คุยกับเขาตอนนี้ ผมคงบอกเขาแค่ว่า… “ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง”
ขอบคุณสำหรับสิ่งที่มอบให้วงการฟุตบอล ขอบคุณที่เกิดเป็นคนอาร์เจนตินา ขอบคุณที่ทำให้ลูกๆ ของผมได้เห็นทีมเป็นแชมป์ และที่สำคัญที่สุด… ขอบคุณที่เป็นแบบอย่างของ ‘มนุษย์’ ที่ดี เพราะเขาพูดเสมอว่า “เพื่อจะเป็นนักฟุตบอลที่เก่ง คุณต้องเป็นคนดีให้ได้เสียก่อน”
ไม่ว่าผลในนัดชิงชนะเลิศจะออกมาเป็นอย่างไร ผมรู้ว่าเขาจะทำเต็มที่… ขอบคุณตลอดไป และขอบคุณที่เป็นเพื่อนของฉัน
